Στα χρόνια της Αλτσχάιμερ

ΣΤΗΝ APXH, ο Βαγγέλης δεν έδωσε μεγάλη σημασία. H μητέρα του, στα 67 της, ζούσε μόνη της. Εκείνη τη χρονιά (πριν από 15 χρόνια) άρχισε να ξεχνάει. Όχι σημαντικά γεγονότα της ζωής της, αλλά καθημερινά πράγματα. Μερικούς μήνες αργότερα άρχισε να επαναλαμβάνει φράσεις και κινήσεις που είχε πει ή κάνει λίγα λεπτά πριν. Ο Βαγγέλης την πήγε σε ειδικό. Τον καθησύχασε γνωματεύοντας «άνοια συμβατή με την ηλικία»... Μια μέρα, ένα μεσημέρι, ο Βαγγέλης πήγε στο σπίτι της και το βρήκε σε μια πρωτοφανή για τη μητέρα του ακαταστασία. Συρτάρια ανοιγμένα, αντικείμενα και ρούχα στα πατώματα. H μητέρα του καθόταν στο κρεβάτι της και είχε απλώσει μπροστά της περίπου 500 χιλιάρικα. «Κάτι ψάχνω να βρω, κάτι ψάχνω να βρω...» μονολογούσε

ιαβ'αστε ολόκληρο το αρθρο εδω...

H μίνι φούστα έγινε 40 χρόνων. Και...

ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ο δρόμος Gay-Lussac είναι κάτι σαν τη δική μας Πατησίων. Είναι ο δρόμος των οδοφραγμάτων. Το 1830, το 1848, το 1871, το 1944 και - τελευταία φορά; - το 1968. Εκεί συνέλαβαν και εκτέλεσαν οι «Βερσαλλιέροι» τη Μαρία Δαούδογλου τη μοναδική Ελληνίδα που πήρε μέρος στην Κομμούνα (1871). H Μαρία («σαινσιμονίστρια» στην αρχή, αναρχική στο τέλος) πιθανόν να βρήκε στην Κομμούνα (και) αυτό που σημειώνει η Χριστίνα Κουλούρη (καθηγήτρια Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου): «Στα αναρχικά κινήματα η γυναίκα ήταν πάντα πιο ισότιμη με τους άντρες».

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω...

Ο «Σαν Πρεκάριο» και η Φένια...

H ΦΕΝΙΑ δεν είχε ακούσει για τον «Σαν Πρεκάριο» («Άγιο Επισφαλή») τον οποίο «γιόρτασαν» με καταλήψεις και χάπενινγκ σε σούπερ μάρκετ και άλλους καταναλωτικούς ναούς στην Ιταλία, αλλά και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, στις 7 Νοεμβρίου. Επίσης δεν ξέρει ότι ανήκει και αυτή στο precariato, στην κατηγορία των «επισφαλώς απασχολουμένων», διάδοχο κατά πολλούς του παλαιού προλεταριάτου. H Φένια είναι 24 χρόνων, ζει στην Καλλιθέα μαζί με τους γονείς της και πιστεύει ότι θα ζήσει μαζί τους για πολλά χρόνια ακόμη. Όταν μιλάμε για ευέλικτες μορφές εργασίας και για το τέλος της πλήρους απασχόλησης, μιλάμε (και) για τη Φένια.

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

Στη δημοκρατία του Καιρού...

H «ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ» χοροπήδησε για πρώτη φορά γύρω στα 1990 λίγο πριν από την εποχή των υπολογιστών μεγάλων ταχυτήτων. Ένας - όχι ιδιαίτερα γνωστός μέχρι τότε - μετεωρολόγος, ο Έντουαρντ Λόρεντζ τσεκάρισε ένα απλό μοντέλο πρόβλεψης του καιρού. Το μοντέλο είχε τρία είδη δεδομένων (άνεμο, πίεση και θερμοκρασία) σε τρεις εξισώσεις συζευγμένες μεταξύ τους, με τρόπο ώστε τα αποτελέσματα μίας εξίσωσης να εισάγονται στις επόμενες (ως μη επεξεργασμένα δεδομένα). Ο Λόρεντζ μόλις είχε ολοκληρώσει έναν μακροσκελή υπολογισμό και ετοιμαζόταν να ελέγξει εκ νέου τα αποτελέσματά του.

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

H γρίπη της παγκοσμιοποίησης...

TO TARABAZAN είναι ένα είδος τρωκτικού (μοιάζει με τη μαρμότα). Ζει στη Μαντζουρία κι από αιώνες Μογγόλοι και Κινέζοι το κυνηγούσαν για τη γούνα του. Τα τρωκτικά είναι οι μεγαλύτερες δεξαμενές βακίλων πανούκλας στη φύση, γι' αυτό και οι επαγγελματίες κυνηγοί tarabazan στη Μαντζουρία ήταν ιδιαίτερα προσεκτικοί και απέφευγαν κάθε ζώο που φαινόταν άρρωστο. Στο γύρισμα του 20ού αιώνα, στα 1900, η μόδα αιφνιδιάζει στη Δύση, φέρνοντας τις γούνες στο προσκήνιο. H ζήτηση (και) για κυνηγούς tarabazan πολλαπλασιάστηκε, με αποτέλεσμα ολόκληρες στρατιές από Κινέζους χωρικούς να ορμήσουν πίσω από τα μικρά σκουρόχρωμα ζώα. Ανάμεσα στα θύματά τους ήταν και πολλά άρρωστα ζώα, με αποτέλεσμα μια μεγάλη επιδημία πανώλης (ίσως η τελευταία στην Ιστορία)

Διαβάστε ολοκληρο το αρθρο εδω

1982-2006: Επαναστάτης με αιτία

17 NOEMBPIOY 1987, βράδυ, στον τρίτο όροφο στη Χρήστου Λαδά 3 στο γραφείο του διευθυντή των «ΝΕΩΝ». Ο Καραπαναγιώτης συγκρατούσε τον θυμό του μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο. «Είναι ο...» (σ.σ.: υπουργός, δεν αναφέρω το όνομα διότι δεν ζει), του είπε η Ευγενία η γραμματέας του. Λίγες ώρες πριν, κατά τη διάρκεια της πορείας στην αμερικανική πρεσβεία, είχαν σημειωθεί επεισόδια, αλλά ο στόχος των MAT ήταν οι δημοσιογράφοι. Είχε προηγηθεί από «TA NEA» (και άλλες εφημερίδες) κριτική στην Αστυνομία για τα επεισόδια δυο μέρες πριν στα Εξάρχεια, όταν άνδρες των MAT είχαν ρίξει δακρυγόνα στην πλατεία και σε άλλους σχετικά «κλειστούς» χώρους.

Διαβάστε το αρθρο εδω

Θα ψήφιζε Αριστερά ο Αϊ-Βασίλης;

TO ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΝ φέτος πολλοί διαφημιστές: το αξιοσημείωτο ρεκόρ που καταγράφηκε στα διαφημιστικά σποτ την περίοδο των Χριστουγέννων από τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που διεκδίκησαν μερίδιο στο δώρο του καταναλωτή. H κατανάλωση, εκτός των προϊόντων (και) από τον Τρίτο Κόσμο, αφορούσε και δράσεις για τον Τρίτο Κόσμο. Περίπου μία στις πενήντα δύο (διακριτών προϊόντων) διαφημίσεις έναντι μίας στις ενενήντα τέσσερις το 1995!

Λογικό, είπε ένας γνωστός διαφημιστής. «Τα Χριστούγεννα είναι η μεγαλύτερη κοινωνική κινητοποίηση.
Διαβάστε ολοκληρο το αρθρο εδω

H απαγωγή της ΕΥΠ

Ο ΚΙΝΕΖΟΣ φιλόσοφος Σουν Τζου έγραψε το «Περί τεχνικής του πολέμου» στα 600 π.X. Το ίδιο αυτό βιβλίο δίνεται σήμερα ως εγχειρίδιο στην εκπαίδευση των Ελλήνων κατασκόπων και των «χειριστών» της ΕΥΠ (πρώην ΚΥΠ). «Ένας στρατός για να προχωρήσει, δεν χρειάζεται πόδια αλλά τις σωστές πληροφορίες», έγραφε ο Σουν Τζου. Και αυτές - λένε τα στελέχη της ΕΥΠ στους εκπαιδευόμενους - είναι η δουλειά μας.

Ειναι;

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

Ούτε Μαρξ ούτε σαρξ!

TO ΠΡΩΤΟ (ή, ίσως, το σημαντικότερο) βήμα θεραπείας είναι η αποχή από το σεξ για 90 μέρες. Ό,τι κι αν θεωρεί ο καθένας ως σεξ. Για κάποιους από τους sexaholics (σεξουαλικά εθισμένους), σεξ είναι ο διαρκής και βασανιστικός αυνανισμός, για κάποιους η πορνογραφία, για άλλους μια διαρκής αλλαγή συντρόφων και για κάποιους άλλους το απρόσωπο της πορνείας. Για όλους το σεξ παίρνει τη μορφή μιας καταναγκαστικής αναζήτησης της ερωτικής ικανοποίησης, η οποία ωστόσο δεν έρχεται ποτέ. H Gerri, μια δασκάλα από τη Μινεάπολι των ΗΠΑ, μετά το σχολείο σύχναζε σε μπαρ για εργένηδες. Κάποια στιγμή διατηρούσε ταυτόχρονα σχέση με τέσσερις άνδρες...

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

The Athenian Mall: Ο θρίαμβος του «μεσαίου χώρου»

ΣΤΙΣ 28 Φεβρουαρίου 1902, ο Ιωάννης Καραδήμος, «φρενοβλαβής, περιφερόμενος ελεύθερος εν τοις οδοίς», εισβάλλει στα ανάκτορα διεκδικώντας τον θρόνο του. Συλλαμβάνεται και με εντολή του βασιλιά ο «δυστυχής παράφρων» εισάγεται στο Δρομοκαΐτειο. Με το περιστατικό αυτό ολοκληρώνεται μια πρώτη μεγάλη - αλλά και αμήχανη - τομή στη λειτουργία της πόλης. H συζήτηση για το μάντρωμα των τρελών που κυκλοφορούσαν στους δρόμους της Αθήνας είχε αρχίσει λίγα χρόνια πριν και είχε προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις με κορυφαία την παρέμβαση του Κωστή Παλαμά, ο οποίος είχε γράψει και άρθρο με τίτλο «Αι Αθήναι αγαπώσι τους τρελλούς των».

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

H «ηθικιλίνη» βλάπτει σοβαρά την κοινωνία

Ο ANTPE KONT-ΣΠΟΝΒΙΛ είναι σήμερα από τους δημοφιλέστερους διανοουμένους στη Γαλλία (καθηγητής Φιλοσοφίας στη Σορβόννη). Δύο παρατηρήσεις του έχουν προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις. H μία έχει να κάνει με τη διαφορά τού 1968 από το σήμερα: «Το '68 η ουτοπία επιχείρησε να αντικαταστήσει την ηθική. Το '68 λέγαμε ότι όλα είναι πολιτική. Ακόμη και οι σεξουαλικές σχέσεις. Σήμερα, η ηθική επιχειρεί να αντικαταστήσει την ουτοπία».

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

Οι εφημερίδες στο τέλος του μονόδρομου...

Ο Γ. T. ΣΤΙΝΤ δεν ήταν καθόλου τυχαίος. Μέχρι τις μέρες του (εκεί στα 1880) οι εφημερίδες ήταν απλώς παραρτήματα των κομμάτων. Πληρώνονταν για να δημοσιεύουν τα προγράμματα ή τις θέσεις τους, γι' αυτό και η κυκλοφορία τους ήταν εξαιρετικά περιορισμένη. Ο Στιντ - ίσως λόγω καταγωγής (βαθιά θρησκευόμενοι γονείς) - έβαλε την αίρεση σ' έναν κατ' εξοχήν ευνοϊκό για τέτοιους πειραματισμούς χώρο. Ως εκδότης της «Pall Mall Gazette», μιας φιλελεύθερης εφημερίδας, αποφάσισε να θίξει από τις στήλες της το μαλακό υπογάστριο της βικτωριανής Βρετανίας, την πορνεία ανήλικων κοριτσιών. Έκανε, λοιπόν, κάτι εξωφρενικό: αγόρασε ένα ανήλικο κορίτσι, το εγκατέστησε σε οίκο ανοχής κι έπειτα από λίγο καιρό το πούλησε στη Γαλλία. Μετά δημοσίευσε σε συνέχειες στην εφημερίδα τις περιπέτειες της μικρής. Ο Στιντ έγραψε:

Διαβάστε ολο το άρθρο εδω

Εξέγερση σε αστικές ερήμους Αρχιτεκτονική, τ' ακούς

ΦΟΡΑΝΕ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ, καίνε τις δικές τους περιοχές, πιο επιθυμητός τους στόχος είναι τα σχολεία, πιο εύκολος τα αυτοκίνητα. Κατά έναν περίεργο τρόπο, μία από τις ρίζες των εξεγέρσεων στο Παρίσι φθάνει στην Αθήνα ακριβώς πριν από 72 χρόνια. Τότε, στα 1933, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο «υπεγράφη» από τους κορυφαίους της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής η Χάρτα των Αθηνών. Ήταν το πιο γοητευτικό όσο και (εκ του αποτελέσματος) το πιο απογοητευτικό αρχιτεκτονικό κίνημα. Που πέτυχε να επιβάλλει τη σημερινή μορφή στην κύρια κατοικία, αλλά και στη σημερινή πόλη. Γνωστότερος απ' όλους ο Λε Κορμπιζιέ, ήταν αυτός που μπροστά στο οικιστικό αδιέξοδο (ιδίως μετά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο) πρόκρινε τη δημιουργία του «σπιτιού - εργαλείου» αλλά και τα τεράστια κτίρια της «συλλογικής οικογένειας».

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδώ

Ο «Κουαλουνκουισμός» ή εκδοχές περί Τύπου

ΓΚΟΥΛΙΕΛΜΟ TZANINI ήταν σχετικά γνωστός στην ιταλική κοινή γνώμη από τη θητεία του ως εκφωνητή στο «Ράδιο Τομπρούκ». Το 1943 συντάσσει και διακινεί ευρέως ένα φυλλάδιο μέσω του οποίου - και στο «όνομα του απλού ανθρώπου» - εξαπολύει επίθεση εναντίον των ελίτ (πολιτικών, οικονομικών και πνευματικών) οι οποίες «τα έχουν κάνει πλακάκια εις βάρος του απλού ανώνυμου ανθρώπου». Ο Τζανίνι δηλώνει ότι αυτός θα ξεσκεπάσει τον ρόλο τους και τα σκάνδαλά τους και ότι αυτός είναι ο μόνος στον οποίο έχει εμπιστοσύνη ο απλός άνθρωπος. Έναν χρόνο μετά κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος του περιοδικού του με τον τίτλο «L' Uomo qualunque» («Ο απλός άνθρωπος»). Το πρώτο τεύχος έκανε μπαμ. Ξεπέρασε τα 80.000 αντίτυπα αλλά αυτό δεν ήταν τίποτα. Μέσα σε δυο χρόνια έφθασε τα 800.000! H συνταγή ήταν απλή: Σκανδαλολογία με προσωπικές επιθέσεις και χτυπήματα πάνω και κάτω από τη ζώνη στους ανθρώπους της νέας εξουσίας...

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

Ιστορίες με σύνορα...

Ο ΑΛΦΡΕΝΤ Μοϊσίου χρωστάει - λένε - την πορεία του στην οικογένειά του. Δεν έγινε τυχαία υφυπουργός από τον Εμβέρ Χότζα, ούτε τυχαία του εμπιστεύθηκε ο παρανοϊκός δικτάτορας (και γνωστός ελληνολάτρης) το πρόγραμμα των μπούνκερ. Των χιλιάδων πολυβολείων που λόγω (και) του κόστους καταδίκασαν την Αλβανία να μείνει επί χρόνια στο περιθώριο του κόσμου. Ο Άλφρεντ Μοϊσίου, ο σημερινός πρόεδρος της Χώρας των Αετών, είναι γιος ενός ήρωα του B' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πατέρας του, ο Σπίρο Μοϊσίου, στρατιωτικός του βασιλιά Ζώγου αρνήθηκε το 1940 να υπακούσει τους Ιταλούς και να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας.

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδώ

Ο δάσκαλος της Πόλης

ΣΤΙΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1955 ένας νεαρός Ρωμιός βρέθηκε στη Σμύρνη για να παρουσιαστεί στον τουρκικό στρατό. Ως απόφοιτος Πανεπιστημίου (ελληνικού - φιλόλογος) θα περνούσε από τη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών (ο μοναδικός Ρωμιός από τους συναδέλφους του). Εκείνη τη μέρα και την επομένη βρέθηκε σε μια σκοτεινή παραζάλη της Ιστορίας. Τις ωμότητες εις βάρος της ελληνικής μειονότητας. Στην πατρίδα του την Πόλη, στη Σμύρνη και αλλού. Όμως στάθηκε και τυχερός. Μαζί του ήταν ένας Τούρκος, επίσης έφεδρος αξιωματικός. «Με είχε συμπαθήσει, κάναμε παρέα. Με τα επεισόδια, μα κυρίως μετά, έγινε η σκιά μου. H ασπίδα μου. Για να μη με προσβάλει κανείς. Με τίμησε με τη φιλία του, πώς μπορούσα να μην κάνω το ίδιο;». Ίσως ο Δημήτρης Φραγκόπουλος να τιμήθηκε στη ζωή του ακριβώς γιατί ...


Διαβάστε ολοκληρο το αρθρο εδω

Στο βασίλειο της γρίπης (ή μήπως της βιολογίας;)

ΑΠΟ MIA πρώτη ματιά, η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη νόσο των τρελών αγελάδων ούτε με τον πρόσφατο ιό στα πουλερικά της Ασίας. Στις 6 Αυγούστου του 1945 ο θόρυβος από την ατομική βόμβα μετέφερε κι ένα άλλο μήνυμα: ήταν η ενθρόνιση της φυσικής στην κορυφή των επιστημών και δη των «σκληρών» (θετικών). Οι ευφυέστεροι των μαθητών στράφηκαν προς την επιστήμη που η επιτυχία της ακούστηκε σε όλο τον κόσμο. Που σταμάτησε έναν πόλεμο και έθεσε νέους ορίζοντες στις δυνατότητες του ανθρώπου απέναντι στην ύλη. Το 1957, με τον Σπούτνικ, η φυσική καγχάζει πλέον από τον θρόνο της απέναντι στις άλλες επιστήμες. «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια» ...

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

Οι μικροί θεοί τού «Μητέρα»

Ο ΒΥΡΩΝΑΣ στα 3,5, ο Άγης στα 2, ο Λάμπης μάλλον στα 3, η Ναταλία στα 2(;)... Το «Ροζ περίπτερο» στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», στους Αγίους Αναργύρους, είναι το σπίτι τους. Ένα -ελπίζουν όλοι -προσωρινό σπίτι, όπως προσωρινό είναι και το όνομά τους, όπως προσωρινή είναι και η «μητέρα» τους. Ίσως το μόνο σταθερό σημείο τους δεν είναι παρά η παιδική τους ηλικία -η οποία άλλωστε εφευρέθηκε τον 19ο αιώνα για να απομυθοποιηθεί από το δεύτερο μισό του 20ού. Αλλά αυτό δεν το ξέρουν ακόμη τα παιδιά στο «Ροζ» και στα αλλά περίπτερα του «Μητέρα». Κατά έναν περίεργο τρόπο -τις 15 ημέρες που έζησα μαζί τους -αυτά τα παιδιά μοιάζουν (περισσότερο απ' όλα) με τον Πίτερ Παν, αν και γεννήθηκαν περίπου 100 χρόνια αργότερα.

Διαβάστε ολόκληρο το αρθρο εδω

Το αριστεροδεξιό κουβάρι

H Κέμνιτς (λεγόταν Καρλ Μαρξ) είναι μία ήσυχη πόλη στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Ίσως υπερβολικά ήσυχη, ειδικά τα τελευταία τρία - τέσσερα χρόνια. Είναι το παράδειγμα της αποβιομηχάνισης. Τα εργοστάσια έκλεισαν το ένα μετά το άλλο. Απέμεινε η μεγάλη ανεργία και ένα βαθιά ξενοφοβικό αίσθημα, αν και η παρουσία ξένων στην πόλη είναι σχεδόν ασήμαντη. Την πόλη αυτή διάλεξε ο Όσκαρ Λαφοντέν (εκ των ηγετών του Αριστερού Κόμματος) για να γράψει ιστορία. Με ένα ατόπημα που ξεσήκωσε σάλο στη Γερμανία. Ο δυναμικός Όσκαρ, μιλώντας κάτω από το άγαλμα του Μαρξ, δήλωσε ότι «δεν θα πρέπει να επιτραπεί οι νοικοκυραίοι Γερμανοί να χάσουν τις δουλειές τους από κακοπληρωμένους ξένους εργάτες». H επιλογή του όρου «ξένοι εργάτες» (fremdarbeiter) είχε πρωτοχρησιμοποιηθεί από τον Γκέμπελς και τους ναζί και μετά τον πόλεμο είχε αντικατασταθεί από το «αλλοδαποί» ή από το «φιλοξενούμενοι εργάτες»...

Διαβαστε ολοκληρο το αρθρο εδω

Ο βασιλιάς Πύρρος και το «βλαχόμετρο»

H ΛΕΞΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Οι Αλβανοί. «Σ' αυτούς (τους Αλβανούς) - έγραφε η πρόωρα χαμένη ιστορικός E. Σκοπετέα - οι Έλληνες είχαν από τις αρχές ακόμη του 19ου αιώνα απονείμει την ελληνική ταυτότητα. (...) Χαρακτηρίζονταν ως είδος Ελλήνων, κάτι παραπάνω από αδελφός λαός» (από υποσημείωση σε κείμενο του Λ. Μπαλτσιώτη στο «H ελληνική μειονότητα της Αλβανίας»)

Διαβάστε ολο το αρθρο εδώ