Η ιστορία ενός συνθήματος (ή από την τραγωδία στη φάρσα)

Παρασκευή, 30 Απριλίου 1976. Ο μαθητής Σιδέρης Σιδηρόπουλος, 16 χρόνων, μέλος της «Μαθητικής Πρωτοπορίας», κολλούσε αφίσες της οργάνωσης «Κ.Ο. Μαχητής» για τη συγκέντρωση της επόμενης μέρας, της Πρωτομαγιάς, στην πλατεία Κοτζιά. Το τι ακριβώς έγινε δεν είναι γνωστό, πάντως ο μαθητής άφησε την τελευταία του πνοή στην Πειραιώς καταδιωκόμενος από αστυνομικούς και χτυπημένος από διερχόμενο αυτοκίνητο.

Η Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς είχε δύο νεκρούς, και οι δύο σε τροχαία δυστυχήματα. Τον Σιδέρη Σιδηρόπουλο και τον Αλέκο Παναγούλη. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του συγγραφέα Στέργιου Κατσαρού, πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που από ένα μικρό τμήμα του αναρχο-αυτόνομου και αντιεξουσιαστικού χώρου ακούστηκε το σύνθημα που έμελλε να γίνει το πιο γνωστό και μακροβιότερο της Μεταπολίτευσης: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». Αν και το σύνθημα που κυριάρχησε εκείνη την Πρωτομαγιά ήταν «Ενας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα» (συνέχεια των προδικτατορικών κινητοποιήσεων) καθώς και «Το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει», ωστόσο από τον «Μαχητή», αλλά και σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες και από μέλη της ΑΑΣΠΕ (φοιτητική νεολαία του ΕΚΚΕ), ακούγεται και το «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

«Καλές» και «κακές» σφαίρες

H πρώτη σφαίρα εναντίον του 15χρονου Αλέξανδρου προκάλεσε οργή και αγανάκτηση. Η δεύτερη (πολλές και όχι μία), εναντίον του 21χρονου αστυνομικού των ΜΑΤ προκάλεσε -κυρίως- αμηχανία ενδεχομένως πιο τρομακτική κι απ’ την ίδια την απόπειρα δολοφονίας. Το θύμα στοχοποιήθηκε όχι λόγω των πράξεών του ή του βιογραφικού του, αλλά επειδή φορούσε στολή. Οποιοσδήποτε ένστολος θα μπορούσε να είναι στη θέση του. Στον πολιτισμό της ατομικής ευθύνης, οι ριπές του καλάσνικοφ αρνήθηκαν στο θύμα το στοιχειώδες. Οι δράστες ως (προνεωτερικοί) μικροί Θεοί-τιμωροί επιβάλλουν την «τιμωρία» για το «έγκλημα», έξω και πέρα από την κοινωνία. Συνήθως έτσι δρουν οι φανατικοί. Οπως έγραφε και ο Αμος Οζ, ο φανατικός είναι ο πιο συναισθηματικός άνθρωπος του κόσμου.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Η μάχη για το Κέντρο (…και το Δέντρο)

Ο πρώτος φοιτητής που πήρε το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας αλλιώς θα ονειρευόταν τη ζωή του. Ομως στην Αθήνα του 1843 ο πρώτος φοιτητής του πρώτου ελληνικού πανεπιστημίου που αποφοίτησε, ο Αναστάσιος Γούδας (από την Ιατρική), φυλακίσθηκε, κακοποιήθηκε και τελικά αυτοεξορίσθηκε στη Σμύρνη και μετά τα βήματά του χάθηκαν κάπου στην Ευρώπη. Αιτία η αντιοθωνική δράση του, την ίδια χρονιά που ο Οθωνας εξαναγκάσθηκε σε παραχώρηση Συντάγματος.

Το Πανεπιστήμιο στη νέα Αθήνα του Οθωνα και τα Ανάκτορα, μαζί τοποθετημένα στο Κέντρο της πρωτεύουσας, διαμόρφωσαν έκτοτε με πολύ ιδιαίτερο τρόπο την έννοια του δημόσιου χώρου και της σχέσης του με την πολιτική. Το κέντρο της Αθήνας βίωσε ήδη από τότε αυτό που λέγεται διεκδίκηση του δημόσιου χώρου. Οχι ως τόπου αλλά ως έννοιας.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

ο καθαρά ποινικό μέρος της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου συγχέεται κατά έναν περίεργο τρόπο με το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό κομμάτι της υπόθεσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση του εξοστρακισμού.

Η «κοινή γνώμη» έχει πεισθεί πως ο αστυνομικός είχε ευθέως πυροβολήσει και δολοφονήσει τον Αλέξανδρο. Αλλωστε, αυτή η πεποίθηση όχι μόνο εξηγεί τις μεγάλες κινητοποιήσεις αλλά και ώς ένα βαθμό καθόρισε την ένταση των επεισοδίων.

Ποια ήταν τα δεδομένα πάνω στα οποία σχηματίστηκε αυτή η βεβαιότητα; Ενα βίντεο, κάποιες, αρκετές, μαρτυρίες αλλά (σαφώς) και μια ήδη σχηματισμένη άποψη για την Ελληνική Αστυνομία.

Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Εξάρχεια, αδιέξοδα ανάμεσα σε δύο μύθους

Αύξηση διαρρήξεων στην πιο αστυνομοκρατούμενη περιοχή της Ελλάδας τα τελευταία 30 χρόνια; Υπαρκτή ως πραγματικότητα ή ως αίσθημα ανασφάλειας, πάντως στα Εξάρχεια είναι από τα θέματα που συζητήθηκαν αρκετά πρόσφατα σε επιτροπή κατοίκων. Κουβεντιάζουν και για άλλα. Και για το αδιέξοδο με τα ναρκωτικά και για το αδιέξοδο με την κατάσταση πολιορκίας.

Πρέπει να είναι πολύ ενοχλητικό να ζεις σε μια περιοχή για την οποία έχουν σχηματιστεί δύο διαμετρικά αντίθετες εικόνες: Δεν πρόκειται ούτε περί μιας δομημένης «αλάνας» όπου συμπλέκονται με κάποια ενδογενή ή εξωγενή κανονικότητα οι «μπάτσοι» με τα «φρικιά». Ούτε είναι και το μεγάλο χωνευτήρι, ο μοναδικός χώρος της «ελεύθερης διακίνησης των ιδεών» -όχι πάντως με τα εξιδανικευμένα χαρακτηριστικά στρουμφοχωριού.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Μια ιστορία της κουκούλας (...και μερικά δημοκρατικά αδιέξοδα)

Πολλά χρόνια πίσω (έως πάρα πολλά) δεν είναι καθόλου βέβαιο αν ο αναρχικός Μπουαναβεντούρα Ντουρούτι φορούσε ή όχι κουκούλα, στη διάρκεια ληστειών τραπεζών στο Μεξικό (ως γνωστόν όχι για προσωπικό πλουτισμό), λίγο πριν από τον Ισπανικό Εμφύλιο. Κι αν φορούσε, το πιθανότερο είναι πως επρόκειτο για ένα μαντίλι που είχε χρησιμοποιηθεί ευρέως και στις εξεγέρσεις και τις συγκρούσεις του 19ου αιώνα.

Πάντως, στην Ελλάδα, στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο αναρχικός Δημήτρης Ματσάλλης δολοφόνησε μέρα μεσημέρι στην Πάτρα έναν σημαντικό τοκογλύφο δεν είχε σκεπασμένο το πρόσωπό του – πιθανόν διότι θεωρούσε αναπόφευκτη τη σύλληψή του.

Σύμφωνα με την ίσως μοναδική δημοσιευμένη μαρτυρία, στην Ελλάδα μετά την Κατοχή, η κατά κάποιον τρόπο μαζική χρήση μαντιλιού για κάλυψη του προσώπου τοποθετείται το 1946 από τον Ε.Λ.Α.Ν. Στυλίδας.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ο «πλούσιος Εβραίος» και ο Μπλούμε

MONIMEΣ ΣTHΛEΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 07-12-08
Ο «πλούσιος Εβραίος» και ο Μπλούμε

Tου Τακη Καμπυλη

«Στη διάρκεια της Κατοχής ήμουν επίσημος διερμηνέας των SS και συγκεκριμένα στο “Τμήμα Εβραϊκών Υποθέσεων” της Ασφάλειας Αθηνών. Με αυτή την ιδιότητά μου πήγα στη Ρόδο μαζί με τον Τόνι Μπούργκερ, υπολοχαγό των SS (...) με τον Φριτς Λίνεμαν, δόκιμο των SS και τον Χανς Σέλε από το Ντάντσιγκ. Εκεί στη Ρόδο είχαν συλληφθεί όλοι οι Εβραίοι των Δωδεκανήσων από 16 έως 60 ετών. Με ένα καράβι μεταφέρθηκαν πρώτα στο Χαϊδάρι κι από κεί, υποθέτω, στα γερμανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως (...) Οι Γερμανοί που προανέφερα πήραν μαζί τους από τη Ρόδο εννέα βαλίτσες γεμάτες με αλυσιδίτσες, διαμάντια, ράβδους χρυσού και άλλα χρυσαφικά που παρέδωσαν στην Αθήνα στον Μάχερ, διοικητή των SS. Την ίδια νύχτα συναντηθήκαμε στην οδό Λυκαβηττού 2 με τον Ισπανό υπήκοο Πέπο Φραντσές: Εγώ, ο Λίνεμαν, ο Γκρίνμπαχ και ο Σέλε. Εκεί συζητήσαμε πώς θα μπορούσαμε να πουλήσουμε τα κοσμήματα (...) Το ίδιο βράδυ μετά το φαγητό συμφωνήσαμε μεταξύ μας για την πώληση των χρυσαφικών και είπαμε στον Πέπο Φραντσές να πάει στα γραφεία των SS και να αγοράσει από τον Μάχερ ένα μέρος των αντικειμένων αυτών.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ψάλε παιδί μου γράμματα…

Ο Maxime Rodinson (πέθανε το 2004) υπήρξε ίσως ο σημαντικότερος βιογράφος ενός Θεού, για την ακρίβεια του προφήτη του. Ο Rodinson παραμέρισε δόγματα και προκαταλήψεις και προσπάθησε να εξετάσει και να ερμηνεύσει τις συνθήκες μέσα από τις οποίες ένας έξυπνος άνθρωπος, ο Μωάμεθ, έπεισε τον εαυτό του, τη φυλή του (και τις άλλες φυλές) ότι συνομιλεί με τον Θεό.

Πολλές από τις ερμηνείες που έδωσε πέρασαν στη διεθνή βιβλιογραφία. Κυρίως η διαφορά του Μωάμεθ της Μέκκας από τον Μωάμεθ της Μεδίνας. Του Μωάμεθ που ο Θεός τού υπαγόρευε, από τον Μωάμεθ που υπαγόρευε στον Θεό. Του θρησκευτικού από τον πολιτικό ηγέτη. Η συγκεκριμένη «βιογραφία» του Μωάμεθ δεν προκάλεσε τη μήνι κάποιου μουσουλμάνου ιερέα ή όποιου αυτοαναγορεύεται θεματοφύλακας του δόγματος, παρότι ο συγγραφέας αποδεικνύει πως η διδασκαλία του Μωάμεθ ήταν περισσότερο ιδεολογία παρά θρησκεία.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Υπάρχουν και «golden» μποζόνια;

Eνα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι Αμερικανοί στο Βιετνάμ ήταν η λεγόμενη Δίοδος Χο Τσι Μινχ. Ενα δίκτυο ανεφοδιασμού των Βιετκόνγκ, πολύπλοκο όσο τα νεύρα σ’ ένα φύλλο δέντρου, με τα σημαντικότερα σημεία του στο έδαφος μιας τρίτης χώρας, του Λάος. Ο πολλαπλασιασμός τών βομβαρδισμών δεν έφερνε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, αφού με τον θόρυβο των μεγάλων βομβαρδιστικών οι εφοδιοπομπές διασκορπίζονταν στην πυκνή βλάστηση. Οι πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις, που έφτασαν τότε στα γραφεία του υπουργείου Αμυνας των ΗΠΑ, ήταν αυτές που προέβλεπαν ένα μίνι Σινικό Τείχος, έναν τεράστιο φράχτη με φυλάκια και ραντάρ. Αλλά οι άνθρωποι του «Ιάσονα» είχαν την καλύτερη λύση.
Διαβάστε το άρθρο εδώ

20 χρόνια μετά: αυτό το τείχος δεν έπεσε

τις 28 Αυγούστου 1789 γεννήθηκε η (σύγχρονη) Αριστερά. Ηταν οι Γάλλοι επαναστάτες που στην Εθνοσυνέλευση αρνήθηκαν την παραχώρηση δικαιώματος βέτο στον βασιλιά. (Προφανώς τότε γεννήθηκε και η νέα Δεξιά; Ουδείς ξέρει, ουδείς φαίνεται να έχει ασχοληθεί).
Αρκετά χρόνια μετά, κάποια πράγματα, αναπόφευκτα (;) είχαν ξεπεραστεί. Ενα κομμάτι της Αριστεράς στοιχίστηκε (-εται) πίσω από μια παρατήρηση ενός διάσημου πιανίστα (την υπενθυμίζει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο): Είναι άραγε οι αξίες της αγοράς τόσο δημοφιλείς; «Ο Sviatoslav Richter ισχυρίστηκε κάποτε, ότι το πρώτο κονσέρτο που έδωσε στις ΗΠΑ ήταν το χειρότερο της ζωής του. Οταν ρωτήθηκε «γιατί», έδωσε την εξής απάντηση: την ημέρα της παράστασής του έδειξαν μια τεράστια αίθουσα όπου υπήρχαν πολλά πιάνα ώστε να διαλέξει με ποιο θα έπαιζε. Του πήρε μερικές ώρες, αλλά σε όλη τη διάρκεια της παράστασης αναρτωτιόταν αν πράγματι είχε κάνει τη σωστή επιλογή, με αποτέλεσμα το παίξιμό του να μην ήταν το αναμενόμενο. Στη Μόσχα έπαιζε σε ένα μόνο πιάνο, όχι και τόσο καλό, αλλά έδινε πάντοτε τον καλύτερό του εαυτό. Τελικά, μας λέει ο Richter, η ποιότητα του πιάνου δεν είναι και τόσο σημαντική».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Οσα πήρε ο άνεμος

«Μα αγαπητή μου», είπε ο Ρετ Μπάτλερ στη Σκάρλετ Ο’ Χάρα, «δεν ξέρεις πως (σ’ αυτόν τον Νότο) ο ψεύτης είναι ο πιο ένθερμος υπερασπιστής της ειλικρίνειάς του, ο κλέφτης της εντιμότητάς του και ο δειλός της γενναιότητάς του;»

Η Μάργκαρετ Μίτσελ, γράφοντας το «Οσα παίρνει ο άνεμος», πολλές φορές υπονόμευσε (συνήθως «μέσω» του Ρετ Μπάτλερ) το κλίμα (την ιδεολογία) του Ρομαντισμού στον Νότο που η ίδια μετέφερε σε περίπου 900 σελίδες με τη Σκάρλετ, τη Μέλανι, τον Ασλεϊ Γουίλκς αλλά και με τους «σπιτικούς» νέγρους, τους «μπαρμπα–Θωμάδες» της Ομοσπονδίας. Η παλιά εποχή σαρώθηκε διότι, όπως έλεγε ο Μπάτλερ, κανείς δεν την πίστευε πια, ούτε καν η Νότια αριστοκρατία.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ

Δηλωσίες, αντιήρωες σε εποχή ηρώων

Εκατοντάδες χιλιάδες υπέγραψαν επί Μεταξά, στον Εμφύλιο, στη χούντα, στιγματίστηκαν και υπέκυψαν στη βία της σιωπής

Mία -αμόρφωτη- το είπε έτσι: «Ηταν σαν να τους έδινες βόλια να σκοτώσουν τους δικούς σου». Mία -μορφωμένη- το είπε έτσι: «H υποταγή σου συμβόλιζε την υποταγή της ομάδας. Ηταν για μας θέμα αξιοπρέπειας, θέμα τιμής».

Kαι οι δύο εξήγησαν (στην έρευνα της ιστορικού Tασούλας Bερβενιώτη) το ίδιο πράγμα: Γιατί δεν υπέγραψαν δήλωση. Oι μαρτυρίες τους εκφράστηκαν, διατηρήθηκαν και προβλήθηκαν. Ηταν η επιβεβαίωση στο ηρωικό κομμάτι του ηττημένου, που ηθικά ένιωθε (ήταν) δικαιωμένος. Aυτό χώρεσε στην Iστορία, είναι η Iστορία. Eίναι;

Tο κομμάτι που δεν χώρεσε στην επίσημη Iστορία είναι επίσης μεγάλο. Mεγαλύτερο από το ηρωικό. Kαι πιθανόν εξίσου ηρωικό: Oι «δηλωσίες».
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Ο τάφος του Αλόις και η Καρινθία του Χάιντερ

Η Μιχαέλερπλατς είναι από τα αξιοθέατα της Βιέννης. Πολλοί νέοι ζωγράφοι παιδεύτηκαν με τις γραμμές των κτιρίων της και τα χρώματά τους, αλλά το πιο αξιοπερίεργο από τα σκίτσα της Μιχαέλερπλατς έγινε ανάμεσα στο 1911 και 1912. Ο νεαρός ζωγράφος ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ. Το αξιοπερίεργο ήταν πως από το σκίτσο του, της Μιχαέλερπλατς, έλειπε το κτίριο του διάσημου (και) στην εποχή του αρχιτέκτονα Αντολφ Λόος. Στη θέση του, για άγνωστους λόγους, ο Χίτλερ αντέγραψε μια παράσταση του 18ου αιώνα.

Ο Γκεόργκ Χάιντερ έκανε ακριβώς το αντίθετο.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Μια ιστορία χωρίς «χρυσόβουλα»

Καθάρισέ ντη τη γκαρδιά και κάμε ντη μπιλούρι
σα θες εσύ για να το ιδείς του σάχη μου το νούρι.»

Τον Φεβρουάριο του 2005 ο Γιώργος Μαυρομμάτης (ιστορικός - εκπαιδευτικός) συναντάει στο σπίτι της στην Πόλη την κυρία Ναζμιέ, από τους τελευταίους ελληνοφώνους Τουρκοκρητικούς Μπεκτασίδες. Η κυρία Ναζμιέ τον υποδέχτηκε με το ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου δίστιχο, που όπως εξηγεί ο Γ. Μαυρομμάτης αποτελεί τον τυπικό υπαινικτικό ποιητικό τρόπο έκφρασης μιας φιλοσοφίας που διαμορφώθηκε περίπου πριν από δέκα αιώνες μέσα στο τότε ανοιχτόμυαλο Ισλάμ.

Ο μπεκτασισμός, σημαντικό κομμάτι του ισλαμικού μυστικισμού, δεν περιλαμβάνεται βέβαια στα σχολικά βιβλία ιστορίας, αν και η συνύπαρξη έμμεσα και άμεσα με το ελληνικό στοιχείο το επηρέασε και επηρεάστηκε από αυτό. Αλλωστε ο μπεκτασισμός ήταν το κυρίαρχο θρησκευτικό δόγμα των γενίτσαρων - όχι τυχαία.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Πολιτικό όπλο η ψήφος των πιστών

ΠOΛITIKH Hμερομηνία δημοσίευσης: 21-09-08
Πολιτικό όπλο η ψήφος των πιστών
Οι στενές σχέσεις κομμάτων, βουλευτών και υπουργών με την Εκκλησία επιβεβαιώθηκαν πολλές φορές τα τελευταία χρόνια

Του Τακη Καμπυλη

Το «κόμμα της Εκκλησίας» χτίστηκε με μεθοδικότητα και σφραγίστηκε από την ισχυρή προσωπικότητα του Χριστόδουλου μέσω «λαοσυνάξεων», διεκδικήσεων εκατομμυρίων ευρώ και, κυρίως, μέσω του φόβου ενός όλο και πιο αδύναμου πολιτικού συστήματος. Ο αγώνας για επιρροή συνάντησε την αγωνία για ψήφους.

«Λέγαμε για χρόνια ότι η Εκκλησία ζει στον κόσμο της, μακριά από την πραγματικότητα. Τελικά, η Εκκλησία ζει στον εδώ κόσμο πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε». Με τα παραπάνω λόγια ο Θανάσης Παπαθανασίου (δρ Θεολογίας, αρχισυντάκτης της «Σύναξης» – από τα πλέον έγκυρα ιστορικά περιοδικά της Ορθοδοξίας) περιγράφει το κλίμα αλλά και τις αντιδράσεις που υπάρχουν πλέον στο εσωτερικό της Εκκλησίας («κυρίως από θεολόγους της μέσης εκπαίδευσης, αλλά και ιερείς»).

Εχει πολιτική επιρροή η Eκκλησία ή επιρροή σε πολιτικούς; Ολόκληρο το άρθρο εδώ

«Γιαπάκης» (ή «-όπουλος»), η ελληνική μετεξέλιξη του «γιάπη»

Eίχε ένα ή ενάμισι εκατομμύριο ευρώ στην Τράπεζα. Είναι αδιαμφισβήτητα σημαντικό μέλος της πολιτικής ελίτ. (Εστω κι αν η παρουσία του στις τελευταίες κυβερνήσεις «συνέπεσε» με τις υποκλοπές και την πυρκαγιά στην Ολυμπία. Περίπου δεν του χρεώθηκαν). Επίσης, η οικογένειά του είναι αντάξια των προσδοκιών σχεδόν του συνόλου των ψηφοφόρων του. Αυτό που λέμε είχε «εξασφαλισμένο το μέλλον του και των παιδιών του».

Γιατί, λοιπόν, χρειάστηκε να μπει σ’ αυτή την περιπέτεια;

Τα ακριβά σχολεία εξασφαλισμένα, η (εξαιρετικής ποιότητας και status) στέγη επίσης, όπως και οι «τζιπάρες» και το «άγριο» ταχύπλοο. Ενας «σπόρτσμαν» της πολιτικής, που συνδύαζε τα χόμπι του με το εκάστοτε υπουργείο. Στον χιονιά που είχε ακινητοποιήσει πυροσβεστικά και αστυνομικά οχήματα, εκείνος έβαλε στο τζιπ τα χιονολάστιχα και άφησε πίσω του τον κρατικό μηχανισμό. Στο υπουργείο Ναυτιλίας ήταν ώρα (και) για ταχύπλοο.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Aγιορείτικος Mεγαλοϊδεατισμός*

Eίναι σημαντικό στέλεχος του κατασκευαστικού τομέα στην Eλλάδα. Πενηντάρης (πρώην αριστερός, νυν γενικώς «ορθολογιστής»), έχει γεμίσει την Aθήνα με κτίρια για τα οποία μάλλον δεν είναι και πολύ περήφανος. Mε πολλούς γνωσhttp://www.blogger.com/img/gl.link.gifτούς και ελάχιστους φίλους. Kοσμοπολίτης, και κοσμικός με μέτρο, ανήκει στη σημερινή κοινωνική ελίτ. H ανάγκη του-απαίτηση για το «προνομιακό» είναι ο τρόπος ζωής του. Γνωρίζει αρκετούς πολιτικούς, δημοσιογράφους-σταρ, συντρώγουν ή συνδιασκεδάζουν και, βεβαίως, εδώ και μερικά χρόνια έχει και τον πνευματικό του στο Ορος.
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Παίζει η Φυσική ζάρια;

Ενας, ο κορυφαίος, Ελληνας φυσικός της εποχής μας, που δεν ζει (βεβαίως) στην Ελλάδα, φέρεται να περιέγραψε το πολυαναμενόμενο και (ιδιαίτερα προβεβλημένο) πείραμα στο CERN (την προσεχή Τετάρτη) με το ακόλουθο ανέκδοτο: «Θυμίζει τον μεθυσμένο που ανακαλύπτει φεύγοντας από το μπαρ ότι έχασε το πορτοφόλι του κι αρχίζει να ψάχνει στο ρείθρο του πεζοδρομίου. Τον βλέπει ένας περαστικός και τον ρωτάει:

- Τι ψάχνεις;

- Το πορτοφόλι μου.

- Πού το έχασες;

- Εκεί (και δείχνει στο απέναντι πεζοδρόμιο!).

- Και γιατί δεν ψάχνεις εκεί;

- Διότι εδώ έχει φως.»
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Η Ευρώπη και το «ομόδοξο ξανθό γένος»

Για τη δειλία των «τε Ελλήνων και Μανιατών» έγραφε στα 1770 ο Αλέξιος Ορλώφ, απογοητευμένος από την εξέλιξη της επανάστασης στην Πελοπόννησο. Οι Ρώσοι εκείνης της εποχής μιλούσαν επίσης για «Σπαρτιατικό Εθνος» (αναφερόμενοι στους Μανιάτες κοτζαμπάσηδες) ενώ η Μεγάλη Αικατερίνη στα διαγγέλματά της αναφερόταν στις «ελληνικές, σλαβικές και αλβανικές εθνότητες» που όμως είχαν συνδετικούς κρίκους την ορθοδοξία και την οθωμανική κατοχή. Η άλλη πλευρά προσδοκούσε στο «ομόδοξο ξανθό γένος» (μια παλαιά ρωσική «χιλιαστική» αντίληψη) για την απελευθέρωση. Η προεπαναστατική κοινή γνώμη στον ελλαδικό χώρο μπολιάστηκε από πολύ νωρίς με τη ρωσοφιλία,
Ολόκληρο το άρθρο εδώ

Αγριες φωτογραφικές ιστορίες

Ο Μπωντλαίρ είχε –σπεύσει να– σταθεί απέναντι: Χαρακτήριζε την (τότε πρωτοεμφανιζόμενη) φωτογραφία ως τον «ηθικό εχθρό της ζωγραφικής». Αλλά από το 1839 μέχρι σήμερα η φωτογραφία αποδείχτηκε μια εξαιρετικά πολύπλοκη ιστορία ώστε να χωρέσει μέσα σ’ έναν αφορισμό.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η δημοσίευση μιας φωτογραφίας δημιουργεί –τουλάχιστον– σκεπτικισμό, ούτε είναι η πρώτη φορά που ο διάλογος δείχνει προς αδιέξοδο: «Ποιες φωτογραφίες είναι δημοσιεύσιμες και ποιες δεν είναι;»
Ολόκληρο το άρθρο εδώ